,

Het proces, de uitdaging, vallen en opstaan

blog het proces, de uitdaging

Hallo, mijn naam is Maaike. Ik werk sinds kort voor ‘I love my job’ als loopbaancoach. Daarnaast ben ik schrijver.

Mag ik dat zeggen van mezelf? Dat ik schrijver ben?

Ik vond eerst van niet. Want er zijn nog geen mensen die dit bevestigen. Ik schrijf, ja. Aan een boek, dat ook. Maar ik ben er ‘nog maar’ mee bezig.
Dat deed me even verstillen. Is dat zo? Ben ik pas schrijver als anderen dat vinden? Wordt dit beslist door de uitgeverij en de lezers? Dus als niemand mijn boek wil uitgeven, laat staan lezen, dan mag ik mezelf helemaal geen schrijver noemen, ook al heb ik net een heel boek uit mijn pen (nou ja, toetsenbord) getoverd?

Onze  zoon beloont zichzelf

Van die gedachte maakte ik een sprongetje naar het ouderschap. Mijn vriend en ik zijn het er allebei over eens dat we de minder voor de hand liggende maar voor ons enige ware weg van het onvoorwaardelijk ouderschap willen bewandelen.

Een van de kenmerken daarvan is dat we onze zoon niet willen belonen, we willen dat hij leert zichzelf te belonen. Blij te zijn omdat het goed voelt voor hem, niet omdat hij bevestiging krijgt van ons, of van anderen. Onderzoek heeft uitgewezen dat externe aanmoediging ten koste gaat van interne motivatie en dat herken ik wel in mezelf.

Toch vielen we op een dag in die valkuil.

Het resultaat vs. proberen

Ons zoontje was met een geconcentreerd gezichtje (spelen is een serieuze zaak!) vormpjes in bijpassende gaatjes aan het duwen. Nu ja, hij probeerde en het lukte niet. Tot plots … KLOINK.

Mijn vriend en ik juichten. Ons zoontje keek even op en speelde gewoon verder. Voor hem was er niets bijzonders gebeurd.

Achteraf besefte ik dat we hem onbedoeld een boodschap gaven: het resultaat is belangrijk voor ons. Want zaten we te juichen toen hij probeerde? Nee dus.

En vind ik het resultaat het belangrijkste? Als ik diep vanbinnen voel: nee. Ik vind het proces, het proberen, de uitdaging aangaan, het vallen en opstaan, het groeien, … veel belangrijker.

En met dat inzicht spring ik terug naar mijn schrijven.

Ben ik pas een schrijver als anderen dat bevestigen?

Nee, ik ben het al, in hart en nieren, omdat ik me zo voel. En ik blijf schrijver, ongeacht of mijn roman gelezen wordt of niet.

En of het een goed boek wordt? Tja, dat zal ieder voor zich moeten beslissen. Ik voor mij en jij voor jou.

Door er zo naar te kijken, voel ik me vanbinnen helemaal opklaren. Mijn interne motivatie is hersteld en ik kan weer volop genieten van het proces.

En het eindresultaat, is dat niet belangrijk meer dan? Toch wel, want ik zou het heerlijk vinden als ik met deze passie in het onderhoud van mezelf en mijn gezin kan voorzien.

Maar het bepaalt niet meer of ik al dan niet een schrijver ben.
Ik ben het, hoe dan ook, punt.

Herken je dit? Wat zet jij neer in de wereld? Tellen jouw talenten, ook al ziet (of waardeert) niemand ze? Hoe zit het met jouw leidinggevende: creëert hij of zij de voorwaarden om jouw talenten helemaal tot bloei te laten komen?

Maaike Everaert – Loopbaancoach bij I love my job