, ,

Waar ben je trots op?#eindejaarsvragen die er echt toe doen (7)

Engelen op je pad Eindejaarsvragen 2018

Eindejaarsvraag 8:

Waar ben je trots op?

Catherine deelt haar grote stap en dito trots: 

Catherine Carton loopbaancoach Opwijk I love my jobEen terugblik op 2018 leert me dat ik trots ben op een paar realisaties. Ik zet er graag één van in de kijker: onze voorstelling ‘Engelen op je pad’. Het is een dialoog tussen vier mensen die een kind hebben verloren en wil een inkijk bieden in het rouwproces van elke persoon.

Héél veel onzekerheden en angsten hebben we getrotseerd. Ik ben dan ook oprecht trots op de weg die we samen hebben afgelegd. Allen vanuit de intentie iets moois en waardevols te maken.

Tijdens de try-out 2018 kwam onder andere het thema ‘loslaten’ ter sprake. Ik heb de voorbije jaren heel wat losgelaten waaronder ook bepaalde overtuigingen.
“Het is onnatuurlijk om je kind te verliezen” wordt weleens gezegd. Maar is dit wel zo? Een kind verliezen hoort sinds mensenheugenis tot het leven. Is dit verlies een onnatuurlijk gebeuren of proberen wij als mens op deze manier deze pijnlijke realiteit te ontkennen?

Zelf heb ik de overtuiging dat een kind verliezen onnatuurlijk is, losgelaten. Ontkennen van wat is, helpt niet. Volgens mij kunnen we door verlies en al wat daarbij komt kijken meer bespreekbaar te maken, veel voor elkaar betekenen.

Het zijn soms persoonlijke, familiale of maatschappelijke overtuigingen die ons hinderen in ons groeiproces.

Vandaar mijn vraag aan jou voor 2019:

welke overtuiging heb jij los te laten?

Catherine Carton
Loopbaancoach en I love my job architect

Er komen nog voorstellingen van ‘Engelen op je pad’

Ann Stuer woonde de voorstelling bij:

Ik vond Engelen op je pad mooi, indringend, authentiek en (verrassend) relativerend. Zelf vond ik vooral opmerkelijk hoe de verbondenheid tussen mensen, het begrip voor het anders omgaan met een vergelijkbaar gegeven … zorgde dat er iets universeels ontstond.
Je hoefde er niet te zitten met een eigen groot verdriet of dramatische gebeurtenis in je leven. Er zijn zoveel linken tussen het verhaal van deze vier ouders en de beleving van allerlei andere zaken (onzekerheid over opvoeding, onmacht, vertedering, het meervoudige van ongeveer alles in het leven als je ook ouder, partner, kind, vriend, … bent) dat het geheel iets herkenbaars heeft.

Insteek is ‘rouw’, maar het was helemaal geen verdrietige avond. Wel iets om stil van te worden. En – voor mij persoonlijk dan toch – héél dankbaar.